Historia

Wraz z rozwojem techniki zmieniała się struktura Politechniki Warszawskiej i nazwy wydziałów. Zobaczmy jak wyglądała historia Wydziału Elektroniki i Technik Informacyjnych:

  •  w 1916 r. w ramach Politechniki Warszawskiej został utworzony Wydział Budowy Maszyn i Elektrotechniki
  •  w 1921 r. nastąpił podział tej jednostki na dwa samodzielne wydziały:
     
    •  Wydział Mechaniczny
    • Wydział Elektrotechniczny (później Elektryczny)
  •  1 października 1951 r. z Wydziału Elektrycznego został wyłoniony Wydział Łączności
     składający się z:
    • Oddziału Telekomunikacji
    • Oddziału Elektrotechniki Medycznej

Nazwę Wydziału Łączności przyjęto z uwagi na dominującą rolę tej tematyki w obrębie jednostki. Kształcono tu wówczas około 800 studentów w ośmiu specjalnościach:

  •  akustyka i elektroakustyka,
  •  automatyka i telemechanika,
  •  elektronika,
  •  radiologia i elektronika medyczna,
  •  radiotechnika,
  •  technologia sprzętu telekomunikacyjnego,
  •  technika łączeniowa
     oraz
  •  teletransmisja przewodowa.

Towarzyszyło temu przejście na system jednolitych studiów magisterskich, trwających pięć i pół roku. Ważnym momentem w historii Wydziału było ukończenie w 1964 r. budowy Gmachu Łączności noszącego obecnie imię Profesora Janusza Groszkowskiego.

Na początku roku akademickiego 1966/67 nastąpiło skrócenie studiów do lat pięciu i wprowadzenie nowego układu specjalności:

  •  aparatura jądrowa
     (specjalizacje: aparatura jądrowa, elektronika medyczna, miernictwo elektroniczne, technika ultradźwiękowa),
  •  automatyka i maszyny matematyczne
     (specjalizacje: automatyka, maszyny matematyczne),
  •  radiotechnika
     (specjalizacje: elektroakustyka, radiokomunikacja, radiolokacja, radionawigacja, radiotechnika kwantowa, telewizja),
  •  teletechnika
     (specjalizacje: telekomutacja, teletransmisja),
  •  technologia ciała stałego
     (specjalizacje: dielektryki, magnetyki, przyrządy półprzewodnikowe),
  •  technologia próżniowa
     (specjalizacje: lampy mikrofalowe, optoelektronika).

Jednocześnie od dnia 1 września 1966 r. Wydział przyjął nazwę Wydziału Elektroniki. W roku 1967 liczba studentów przekroczyła 2500, a w roku 1996 osiągnęła 3000.

Rok 1970 przyniósł kolejne zmiany organizacyjne na Wydziale. Powstało 6 instytutów:

  •  Instytut Podstaw Elektroniki (obecnie Instytut Systemów Elektronicznych) - utworzony z Katedry Układów Elektronicznych oraz Katedry Elektrotechniki Teoretycznej "A";
  •  Instytut Automatyki (obecnie Instytut Automatyki i Informatyki Stosowanej) - utworzony z Katedry Automatyki i Telemechaniki;
  •  Instytut Maszyn Matematycznych (obecnie Instytut Informatyki) - utworzony z Katedry Budowy Maszyn Matematycznych oraz części Katedry Technologii Sprzętu Elektronicznego;
  •  Instytut Radioelektroniki - utworzony z Katedry Urządzeń Radiotechnicznych i Telewizyjnych, Katedry Radiolokacji, Katedry Elektroakustyki, Katedry Radiologii oraz części Katedry Budowy Aparatów Elektromedycznych;
  •  Instytut Technologii Elektronowej (obecnie Instytut Mikroelektroniki i Optoelektroniki) - utworzony z Katedry Przyrządów Elektronowych, Katedry Elektroniki Ciała Stałego oraz Katedry Wysokiej Próżni;
  •  Instytut Teleelektroniki (obecnie Instytut Telekomunikacji)- utworzony z Katedry Teletransmisji Przewodowej, Katedry Telekomutacji, Katedry Urządzeń Teletransmisyjnych i Telegraficznych oraz Katedry Telegrafii.

Od początku lat siedemdziesiątych wprowadzane były modyfikacje systemu studiów oraz planów studiów i programów nauczania mające na celu unowocześnienie treści nauczania i zwiększenia samodzielności studiowania. Pojawiły się wykłady obieralne i monograficzne, czas studiów został skrócony do czterech i pół roku, a następnie utworzone zostały - obok dotychczasowego kierunku Elektronika - nowe kierunki studiów: Telekomunikacja i Informatyka; uruchomiono roczne studia kwalifikacyjne o charakterze eksternistyczno-zaocznym.

Lata 1988 - 1995 przyniosły przyśpieszenie procesu reform na Wydziale. Powstała bowiem konieczność dostosowania systemu studiów oraz treści nauczania do światowych standardów akademickich, w szczególności - zwiększenia samodzielności studiowania i wzbogacenia oferty programowej w sposób odpowiadający dynamice rozwoju elektroniki, informatyki i telekomunikacji na świecie oraz potrzebom rynku krajowego. Intensywne prace studialne, koncepcyjne wdrożeniowe doprowadziły to do utworzenia studiów dwustopniowych w ramach makrokierunku Informatyka, Automatyka i Robotyka, Elektronika i Telekomunikacja.

Wprowadzony został elastyczny system studiów, umożliwiający daleko posuniętą indywidualizację programów i tempa studiowania, stosownie do zainteresowań i predyspozycji studentów. Ewolucja obszaru zainteresowań dydaktycznych i badawczych Wydziału znalazła odzwierciedlenie w nowej jego nazwie, Wydział Elektroniki i Technik Informacyjnych, wprowadzonej w 1994 r.

Z początkiem roku akademickiego 1994/95 na Wydziale wprowadzony został elastyczny system studiów I stopnia. W roku 1997 objął on także studia II stopnia z programem odpowiednio nasyconym zaawansowanymi przedmiotami podstawowymi i specjalnościowymi. Przygotowana oferta tych przedmiotów obejmuje wykłady monograficzne pokrywające zakres kompetencji naukowej zespołów pracujących na Wydziale.
 System studiów oraz plany studiów i programy nauczania na Wydziale Elektroniki i Technik Informacyjnych podlegają ciągłemu unowocześnianiu na podstawie analizy bieżacych potrzeb kraju, rozwoju uprawianych specjalności na świecie, doświadczeń renomowanych uczelni światowych. Absolwenci Wydziału są cenionymi specjalistami, cieszącymi się uznaniem tak w kraju, jak i za granicą - w tym w najbardziej rozwiniętych gospodarczo krajach świata.

Okres Dziekan Prodziekani
1950 - 1951 Ignacy Malecki Adam Smoliński
1951 - 1952 Adam Smoliński Stanisław Ryżko, Antoni Kiliński
1952 – 1954 Stanisław Ryżko Antoni Kiliński, Tadeusz Wróbel
1954 – 1956 Cezary Pawłowski Tadeusz Wróbel, Juliusz Grabowski, Antoni Palczewski
1956 – 1960 Antoni Kiliński Jerzy Statkiewicz, Tadeusz Wróbel
1961 - 1962 Czesław Rajski Juliusz Keller, Stanisław Sławiński
1962 – 1964 Czesław Rajski Andrzej Górski, Jerzy Osiowski, Stanisław Sławiński
1964 – 1967 Stanisław Sławiński Andrzej Górski, Radosław Ładziński
1967 - 1969 Stanisław Sławiński Stanisław Ryżko, Romuald Litwin, Radosław Ładziński, Alfred Świt, Konrad Fijałkowski
1969 – 1970 Alfred Świt Stefan Hahn, Romuald Litwin,
 Stefan Okoniewski, Andrzej Zieliński
1970 – 1973 Jerzy Statkiewicz Stefan Hahn, Stefan Okoniewski,
 Anatol Gosiewski, Jerzy Pawłowski
1973 – 1975 Jerzy Statkiewicz Andrzej Wierzbicki, Stanisław Budkowski,
 Jan Ebert, Wiesław Traczyk
1975 – 1978 Andrzej Wierzbicki Jan Hennel, Adam Piątkowski, Andrzej Wojtkiewicz,
1978 – 1981 Jerzy Osiowski Jan Zabrodzki, Adam Piątkowski, Andrzej Wojtkiewicz, Jan Hennel
1981 – 1984 Jerzy Osiowski Jerzy Pułaczewski, Jan Hennel, Henryk Gierasimowicz, Jan Bober
1984 – 1987 Jan Ebert Ryszard Jachowicz, Jerzy Pułaczewski, Henryk Gierasimowicz, Jan Bober
1987 – 1990 Jan Ebert Krzysztof Holejko, Andrzej Ruszczyński, Henryk Gierasimowicz, Roman Szabatin
1990 – 1993 Jerzy Woźnicki Eugeniusz Toczyłowski, Roman Szabatin, Krzysztof Antoszkiewicz, Andrzej Jakubiak,
1993 – 1996 Jerzy Woźnicki Roman Z. Morawski, Andrzej Kraśniewski, Krzysztof Antoszkiewicz, Andrzej Jakubiak
1996 – 1999 Krzysztof Malinowski Roman Z. Morawski, Andrzej Kraśniewski, Krzysztof Antoszkiewicz, Zdzisław Mączeński
1999 – 2002 Roman Z. Morawski Bogdan Majkusiak, Sławomir Kula, Zdzisław Mączeński, Dariusz Turlej
2002 – 2005 Józef Lubacz Jan Szmidt, Cezary Zieliński, Dariusz Turlej, Zbigniew Gajo.
2005 - 2008 Bogdan Galwas Wiesław Winiecki, Marzena Kryszkiewicz, Slawomir Kula, Roman Szabatin
2008 - 2012 Jan Szmidt Mieczysław Muraszkiewicz, Dariusz Turlej, Roman Szabatin
2012 - 2016 Krzysztof Zaremba Piotr Tatjewski, Tomasz Starecki, Dariusz Turlej, Zbigniew Gajo